برنامه کاری هیوگو

 

برنامه کاری هیوگو  2005-2015

برگرفته از سند کنفرانس جهانی کاهش بلایا ژانویه 2005، کوبه- ژاپن

 

اهداف راهبردي

براي رسيدن به نتيجه مورد انتظار فوق، كنفرانس تصميم به اتخاذ اهداف راهبردي ذيل دارد:

(الف) تلفيق مؤثرتر ملاحظات خطرپذيري در سياستهاي توسعه پايدار، طراحي و برنامه‌ريزي در همه سطوح با تاكيد ويژه بر پيشگيري و كاهش اثرات بلايا، آمادگي و كاهش آسيب‌پذيري.

(ب) توسعه و تقويت نهادها، سازو كارها و ظرفيت‌ها در همه سطوح به خصوص در سطح محلي تا بتواند به طور نظام‌مند به برگشت‌پذير[1] ساختن جوامع در برابر مخاطرات كمك نمايد.

ج- يكپارچه كردن نظام‌مند رويكردهاي كاهش خطرپذيري در طراحي و اجراي برنامه‌هاي آمادگي اضطراري، مقابله و نوتواني در راستاي بازسازي جوامع تحت تاثير.

 

اولويت‌بندي اقدامات

 با استناد به نتايج حاصل از بازنگري راهبرد يوكوهاما و براساس بحث و بررسيهاي به عمل آمده در كنفرانس جهاني كاهش بلايا و بويژه توافق به عمل آمده در مورد اهداف راهبردي و نتايج مورد انتظار، كنفرانس پنج اولويت ذيل را جهت اقدام به تصويب رساند:

1- ضمانت شود كه كاهش خطرپذيري بلايا يك اولويت ملي و محلي همراه با يك پايگاه سازماني قدرتمند براي اجرا مي‌باشد.

2- شناسايي، ارزيابي و پايش خطرپذيري بلايا و بهبود هشدار سريع.

3- بهره‌گيري از دانش، نوآوري و آموزش براي فرهنگ‌سازي ايمني و برگشت‌پذيري در همه سطوح.

4- كاهش عوامل بنيادين و نهفته خطرپذيري.

5- تقويت آمادگي در برابر بلايا به منظور پاسخ كارآمد در همه سطوح.

 
 

اولویت اول:  كاهش خطرپذيري بلايا يك اولويت ملي و محلي همراه با يك پايگاه سازماني قدرتمند

 

ضمانت شود كه كاهش خطرپذيري بلايا يك اولويت ملي و محلي همراه با يك پايگاه سازماني قدرتمند براي اجرا مي‌باشد.

كشورهايي كه چارچوب‌هاي سياستگزاري‌ سازماني و قانوني براي كاهش خطرپذيري بلايا ايجاد مي‌كنند و همچنين قادر به رديابي و ايجاد پيشرفت از طريق شاخص‌هاي ويژه و قابل اندازه‌گيري هستند، توانايي بيشتري براي مديريت خطرپذيري‌ها و دستيابي به توافق گسترده در زمينه متعهد كردن و پيروي كردن از معيارهاي كاهش خطرپذيري بلايا در همه بخشهاي جامعه دارند.

 

اقدامات كليدي:

(i) چارچوبهاي ملي سازماني و قانوني

(a) حمايت از ايجاد و تقويت ساز و كارهاي يكپارچه ملي كاهش خطرپذيري بلايا، همانند ساز و كارهاي ملي[2] چند بخشي با مسؤوليت‌هاي تعيين شده در سطوح ملي تا محلي براي تسهيل هماهنگي هواي بين بخشها. ساز و كارهاي ملي همچنين بايد هماهنگي‌هاي بين بخشي، از جمله تبادل نظر گسترده در سطوح ملي و منطقه‌اي به منظور افزايش آگاهي بخشهاي مربوط، را تسهيل نمايند.

(b) مديريت و كاهش خطرپذيري را به نحو مقتضي در سياستگزاريها و طراحي‌ها در تمامي سطوح دولتي، از جمله راهبردهاي كاهش فقر و سياستها و طرح‌هاي بخشي و چند بخشي ادغام نمايند.

(c) تصويب يا اصلاح قوانين مورد نياز به منظور حمايت از كاهش خطرپذيري بلايا، از جمله مقررات و ساز و كارهايي كه پيروي از اين مقررات را تشويق مي‌نمايند و اقداماتي كه انگيزه فعاليت‌هاي مرتبط با كاهش خطرپذيري و كاهش اثرات را تقويت مي‌نمايند.

(d) شناخت اهميت و ويژگي الگوهاي خطرپذيري محلي و روند آنها، غيرمتمركز نمودن مسؤوليت‌ها و منابع براي كاهش خطرپذيري بلايا از طريق مقامات استاني يا محلي به نحو مقتضي.

(ii) منابع

(e) ارزيابي ظرفيت‌هاي منابع انساني موجود براي كاهش خطرپذيري بلايا در تمام سطوح و گسترش طرحها و برنامه‌هاي ظرفيت‌سازي براي برآورده ساختن نيازهاي جاري و آتي.

(f) اختصاص دادن منابع براي توسعه و اجراي سياستهاي مديريت خطرپذيري بلايا، برنامه‌ها، قوانين و مقررات مربوط به كاهش خطرپذيري بلايا در تمامي بخشهاي مربوط و اختيارات در تمامي سطوح اداري و اعتبارات براساس اقدامات اولويت‌بندي شده شفاف.

- دولتها بايد تصميم راسخ خود را كه در ترويج و ادغام كاهش خطرپذيري بلايا در برنامه‌ريزي توسعه مورد نياز است، ثابت نمايند.

(iii) مشاركت جامعه

(g) ترويج مشاركت جامعه براي كاهش خطرپذيري بلايا از طريق اتخاذ سياستهاي خاص، ترويج فعاليت‌هاي شبكه‌‌اي، مديريت راهبردي منابع داوطلب، سپردن مسؤوليتها و نقشها و تفويض و دادن اختيارات و منابع لازم.

 

اولویت دوم:  شناسایی، ارزيابي و پايش خطرپذيري بلايا و بهبود هشدار سريع

 

نقطه شروع كاهش خطرپذيري بلايا و ترويج فرهنگ برگشت‌پذيري در برابر بلايا در زمره دانش مخاطرات و آسيب‌پذيريهاي فيزيكي، اجتماعي، اقتصادي و زيست محيطي ناشي از بلايا، كه بيشتر جوامع با آنها روبرو هستند قرار مي‌گيرند و راههايي كه آسيب‌پذيريها و مخاطرات در كوتاه و بلند مدت تغيير مي‌يابند، با اقدامات به عمل آمده بر اساس دانش‌هاي مرتبط متعاقب مي‌شوند.

 

اقدامات كليدي:

(i) ارزيابي‌هاي ملي و محلي خطرپذيري

(a) تهيه، به روز ساختن منظم و انتشار گسترده نقشه‌هاي خطرپذيري اطلاعات مربوط به تصميم‌گيران، عموم مردم و جوامع در معرض خطرپذيري[3] به شكلي مناسب.

(b) ايجاد سيستم‌هاي مربوط به شاخصها و آسيب‌پذيري خطرپذيري بلايا در مقياسهاي ملي و استاني، كه به تصميم‌گيران كمك خواهد نمود تا اثرات بلايا[4] را بر شرايط اجتماعي، اقتصادي و زيست محيطي ارزيابي كنند و نتايج را به تصميم گيران، عموم مردم و جوامع در معرض خطر، بازگو نمايند.

(c) ثبت، تجزيه و تحليل، تلخيص و انتشار اطلاعات آماري مربوط به رخداد سوانح، آثار و خسارتهاي آنها، براساس اقدامات مداوم از طريق ساز و كارهاي بين‌المللي، منطقه‌اي، ملي و محلي.

(ii) هشدار سريع

(d) ايجاد سيستم‌هاي هشدار سريع با محوريت مردم، به خصوص سيستم‌هاي هشدار به موقع و قابل فهم براي افراد در معرض خطر كه ويژگيهاي جمعيت شناسي، جنسيت، فرهنگ و معيشت مخاطبان را در نظر مي‌گيرد؛ راهنمايي لازم را در مورد اينكه مردم چگونه با دريافت هشدار عمل كنند، ارائه مي‌دهد و عمليات كارآمد توسط مديران سوانح و ساير تصميم گيران را مورد پشتيباني قرار مي‌دهد.

(e) ايجاد و بازنگري دوره‌اي و نگهداري سيستم‌هاي اطلاع رساني به عنوان بخشي از سيستم‌هاي هشدار سريع با اين ديدگاه كه اقدام سريع و هماهنگ را در حالت آماده باش يا موقعيت اضطراري تضمين نمايد.

(f) ايجاد توانمنديهاي سازماني براي تضمين اينكه سيستم‌هاي هشدار سريع به نحو مطلوبي در فرايندهاي تصميم گيري و سياستگزاري دولتي و سيستم‌هاي مديريت شرايط اضطراري در سطوح ملي و محلي تلفيق شوند و مورد آزمايشهاي منظم و ارزيابي كارآيي، قرار گيرند.

(g) اجراي نتايج دومين كنفرانس بين‌المللي هشدار سريع در بن آلمان در سال 2003[5] از طريق تقويت هماهنگي و همكاري بين بخشهاي ذيربط و فعالان زنجيره هشدار سريع به منظور دستيابي به سيستم‌هاي هشدار سريع بسيار كارآمد.

(h) اجراي نتايج «راهبرد موريتوس» براي اجراي «برنامه كاري باربادوس» در زمينه توسعه پايدار كشورهاي جزيره‌اي در حال توسعه كوچك، از طريق تاسيس و تقويت سيستم‌هاي كارآمد هشدار سريع و همچنين انجام ساير اقدامات مربوط به پاسخ و كاهش اثرات.

(iii) ظرفيت

(i) حمايت از توسعه و پايداري زيرساختها و توانائيهاي علمي، فناوري، فني و سازماني مورد نياز براي تحقيق، مشاهده تجزيه و تحليل، تهيه نقشه و در صورت امكان پيش‌بيني مخاطرات طبيعي و مرتبط، آسيب‌پذيريها و آثار بلايا.

(j) حمايت از توسعه و بهسازي بانكهاي اطلاعاتي مربوط و ترويج مبادله كامل و آزاد و پخش داده‌ها براي ارزيابي، پايش و هشدارهاي سريع، به نحو مطلوب، در سطوح بين‌المللي، منطقه‌اي، ملي و محلي.

(k) حمايت از بهسازي روشهاي علمي و فني و ظرفيتهاي ارزيابي خطرپذيري، پايش و هشدار سريع از طريق تحقيق، مشاركت، آموزش و ظرفيت‌سازي فني. افزايش كاربرد مشاهدات زمين از فضا، فناوري‌هاي فضايي، سنجش از دور، سيستم‌هاي اطلاعات جغرافيايي (GIS)، مدل‌سازي و پيش‌بيني مخاطرات، مدل‌سازي و پيش‌بيني هوا و اقليم، ابزارهاي ارتباطاتي و بررسي هزينه‌ها و منافع ناشي از ارزيابي خطرپذيري و هشدار سريع.

(k bis) ايجاد و تقويت ظرفيت براي ثبت، تجزيه و تحليل، تلخيص، انتشار و مبادله اطلاعات آماري و داده‌هاي مربوط به پهنه‌بندي مخاطرات، خطرپذيري بلايا، آثار و خسارات آنها؛ حمايت از توسعه روش شناسي‌هاي مشترك براي ارزيابي و پايش خطرپذيري.

(iv) خطرپذيري‌هاي منطقه‌اي و نوظهور

(l) گردآوري و استانداردسازي مناسب داده‌ها و اطلاعات آماري در مورد خطرپذيري‌هاي بلاياي حوادث منطقه‌اي، آثار و خسارات آنها.

(m) همكاريهاي منطقه‌اي و بين‌المللي مناسب براي ارزيابي و پايش مخاطرات منطقه‌اي و فرامرزي و تبادل اطلاعات و هشداردهي سريع از طريق اقدامات مناسب مانند مديريت حوزه‌هاي آبريز و غيره.

(n) تحقيق، تجزيه و تحليل و تهيه گزارش در مورد تغييرات دراز مدت و مسائل نوظهور كه ممكن است خطرپذيري‌ها و آسيب‌پذيريها يا تواناييهاي مقامات و جوامع را جهت پاسخگويي به بلايا افزايش دهد.

 

اولویت سوم: بهره گیری از دانش، نوآوري و آموزش براي فرهنگ سازي ايمني و برگشت‌پذيري

                در همه سطوح

 

( چنانچه مردم از آگاهي خوبي برخوردار شوند و به سوي فرهنگ پيشگيري از بلايا و برگشت‌پذيري در برابر آنها سوق داده شوند- كه به نوبه خود نياز به جمع‌آوري، تدوين و انتشار دانش و اطلاعات مربوط به مخاطرات، آسيب‌پذيريها و ظرفيتها دارد-  مي‌توان بلايا را به طور اساسي كاهش داد)

 

اقدامات كليدي:

(i) مديريت و مبادله اطلاعات

(a) تأمين اطلاعات قابل فهم مربوط به خطرپذيري‌هاي بلايا و راههاي حفاظت از آنها به خصوص براي شهرونداني كه در مناطق داراي خطرپذيري بالا زندگي مي‌كنند، (براي تشويق و توانمندسازي مردم در راستاي اقدامات كاهش خطرپذيري و برگشت پذيري در برابر بلايا). اين اطلاعات بايد دانش بومي و سنتي و ميراث فرهنگي را در هم آميزد و با توجه به عوامل فرهنگي و اجتماعي مخاطبان گوناگون با آنها برخورد نمايد.

(b) تقويت شبكه‌ها در ميان كارشناسان، مديران و برنامه‌ريزان حوادث در تمام بخشها و بين مناطق و تهيه يا تقويت دستورالعمل‌ها براي استفاده از تجربيات موجود هنگامي كه طرح‌هاي كاهش خطرپذيري محلي توسط سازمانها و ساير اقدام كنندگان ذيربط تهيه مي‌شوند.

(c) رواج گفت وگو و همكاري در ميان جوامع علمي و دست‌اندركاران كاهش خطرپذيري بلايا و تشويق مشاركتها در ميان افراد ذينفع، شامل كساني كه در زمينه ابعاد اجتماعي اقتصادي كاهش خطرپذيري بلايا كار مي‌كنند.

(d) ترويج استفاده، كاربرد و توانمندسازي براي اخذ اطلاعات جديد، ارتباطات و فناوري‌هاي فضايي و خدمات مربوط و مشاهدات زمين از فضا به منظور تقويت كاهش خطرپذيري به ويژه در امر آموزش و تبادل و انتشار اطلاعات در ميان طبقات مختلف كاربران.

(e) در ميان مدت، تهيه نام كتابهاي ساده مناسب و مورد توجه كاربران محلي، ملي، منطقه‌اي و بين‌المللي، تهيه فهرست و سيستم‌هاي اطلاع‌رساني ملي و خدمات براي تبادل اطلاعات در مورد عملكردهاي خوب، فناوري‌هاي مقرون به صرفه و قابل استفاده آسان براي كاهش خطرپذيري بلايا، لازم است. همچنين درسهاي آموخته شده در مورد خط‌مشي‌ها و معيارهاي مربوط به كاهش خطرپذيري بلايا بايد تهيه و تدوين شود.

(f) موسسات مربوط به توسعه شهري، قبل از هرگونه ساخت و ساز و خريد و فروش زمين، اطلاعات لازم را در مورد راههاي كاهش خطرپذيري بلايا به مردم ارائه دهند.

(g) به هنگام ساختن و انتشار گسترده مفاهيم و ادبيات استاندارد جهاني در مورد كاهش خطرپذيري بلايا، حداقل به تمام زبانهاي رسمي سازمان ملل، براي استفاده در توسعه سازماني و برنامه، عمليات، تحقيق، برنامه‌هاي آموزشي و برنامه‌هاي اطلاع‌رساني همگاني.

(ii) آموزش و پرورش

(h) ترويج و گنجاندن دانش كاهش خطرپذيري بلايا در برنامه‌هاي درسي مدارس در همه سطوح و استفاده از ساير مسيرهاي رسمي و غيررسمي براي رساندن اطلاعات به كودكان و نوجوانان و ترويج و تلفيق كاهش خطرپذيري بلايا به عنوان يك عامل اصلي دهه آموزش سازمان ملل متحد براي توسعه پايدار (2005 تا 2015).

(i) ترويج و اجراي ارزيابي خطرپذيري محلي و برنامه آمادگي در برابر بلايا در مدارس و مؤسسات آموزش عالي.

(j) ترويج و اجراي برنامه‌ها و فعاليتها در مدارس براي فراگيري نحوه به حداقل رساندن اثرات مخاطرات.

(k) توسعه برنامه‌هاي آموزشي و فراگيري كاهش هدفمند و مديريت خطرپذيري بلايا در بخشهاي خاص (طراحان توسعه، مديران حوادث، مقامات دولتي محلي و غيره).

(l) ترويج برنامه‌هاي آموزشي جامعه مدار و نقش داوطلبان براي افزايش ظرفيت‌هاي كاهش اثرات و انطباق با بلايا، آنها را از جايگاه شايسته‌اي برخوردار كرده است.

(m) تضمين دسترسي مساوي به فرصتهاي آموزشي و تربيتي مناسب براي زنان و ديگر حوزه‌هاي آسيب‌پذير؛ بالا بردن حساسيت فرهنگي و جنسيتي به عنوان جزء لاينفك آموزش و پرورش براي كاهش خطرپذيري بلايا.

(iii) تحقيقات

(n) توسعه روشهاي پيشرفته براي ارزيابي پيش بينانه خطرپذيري چندگانه و تجزيه و تحليل مقرون به صرفه اجتماعي اقتصادي اقدامات كاهش خطرپذيري در تمام سطوح؛ و تلفيق اين روشها در فرايندهاي تصميم‌گيري در سطوح منطقه‌اي، ملي و محلي.

(o) تقويت ظرفيت‌هاي علمي و فني براي توسعه و كاربرد روشهاي پژوهش، مطالعات و مدل‌ها جهت ارزيابي آسيب‌پذيريها در برابر اثرات مخاطرات زمين‌شناسي، جوي، آب و اقليم شامل بهسازي ظرفيتهاي پايش منطقه‌اي و ارزيابيها.

(iv) آگاهي عمومي

(p) بالا بردن سطح فعاليت رسانه‌هاي گروهي به منظور برانگيختن فرهنگ برگشت‌پذيري در برابر بلايا و درگير كردن جدي جامعه در فعاليتهاي مداوم آموزش همگاني و همفكري عمومي در تمام سطوح جامعه.

 

اولویت چهارم: کاهش عوامل بنيادين خطرپذيري

 

( خطرپذيري‌هاي بلايا مرتبط با دگرگوني شرايط اجتماعي، اقتصادي و زيست محيطي و كاربري زمين و آثار مخاطرات وابسته به حوادث زمين‌شناسي، جوي، آب و تنوع و تغييرپذيري اقليم در طراحي توسعه و برنامه‌ها و همچنين در شرايط پس از حادثه مورد توجه قرار مي‌گيرند)

 

اقدامات كليدي:

(i) مديريت منابع طبيعي و زيست محيطي

(a) تشويق كاربري پايدار و مديريت اكوسيستم‌ها از طريق برنامه‌ريزي بهتر كاربري زمين و فعاليتهاي توسعه‌اي به منظور كاهش خطرپذيري و آسيب‌پذيري.

(b) اجراي رويكردهاي يكپارچه مديريت منابع طبيعي و زيست محيطي كه كاهش خطرپذيري بلايا را با انجام اقدامات سازه‌اي[6] و غيرسازه‌اي نظير مديريت يكپارچه سيل و مديريت مناسب اكوسيستم‌هاي شكننده در هم تلفيق نمايد.

(c) يكپارچه سازي بيشتر كاهش خطرپذيري با تغييرپذيري اقليم موجود و تغييرات جوي آينده در راهبردهاي كاهش خطرپذيري بلايا و سازگاري با تغيير آب و هوا. اين موضوع شامل شناسايي كامل خطرپذيري‌هاي حوادث اقليمي، طراحي اقدامات خاص كاهش خطرپذيري و استفاده بهينه و هميشگي از اطلاعات مربوط به خطرات جوي توسط برنامه‌ريزان، مهندسان و ساير تصميم‌گيران مي‌باشد.

(ii) عملكردهاي اجتماعي و اقتصادي توسعه

(d) بالا بردن ايمني غذا به عنوان يك عامل مهم در تضمين برگشت‌پذيري جوامع در برابر مخاطرات، به ويژه در مناطقي كه مستعد خشكسالي، سيل و ساير مخاطراتي هستند كه معيشت متكي بر كشاورزي را تضعيف مي‌نمايد.

(e) تلفيق برنامه‌ريزي كاهش خطرپذيري در بخش بهداشت و تبليغ آرمان «بيمارستانهاي ايمن در برابر بلايا» با اين تضمين كه تمام بيمارستانهاي جديد در يك سطح برگشت پذير در برابر بلايا ساخته شوند تا توانايي آنها براي انجام وظيفه در شرايط حادثه حفظ گردد و همچنين اجراي اقدامات كاهش اثرات به منظور تقويت تسهيلات بهداشتي موجود به خصوص آنهايي كه مراقبت‌هاي اوليه پزشكي ارائه مي‌دهند.

(f) حفاظت و تقويت تسهيلات حياتي عمومي و زيرساخت‌هاي فيزيكي به خصوص مدارس، كلينيك‌ها، بيمارستانها، نيروگاههاي برق و آب، ارتباطات و شريانهاي حمل و نقل، مراكز مديريت و هشدار بلايا و مكانهاي مهم فرهنگي و سازه‌ها از طريق طراحي‌هاي صحيح، مقاوم‌سازي و تجديد بنا به منظور برگشت‌پذير ساختن آنها به قدر كافي در برابر مخاطرات.

(g) اجراي پرتوان ساز و كارهاي شبكه ايمني اجتماعي براي ياري رساندن به افراد فقير و مسن و معلول و ساير جمعيت‌هاي حادثه ديده. ارتقاي طرحهاي بازيابي نظير برنامه‌هاي آموزشي رواني- اجتماعي به منظور كاهش خسارات رواني جمعيت‌هاي آسيب ديده به خصوص كودكان در شرايط پس از وقوع حادثه.

(h) تلفيق اقدامات كاهش حادثه با اقدامات بازيابي پس از حادثه و فرايندهاي[7] احيا و استفاده از فرصت‌هاي به دست آمده در مرحله بازيابي جهت ايجاد ظرفيت براي كاهش خطرپذيري ناشي از بلايا در دراز مدت از طريق تبادل دانش و تخصص و درسهاي آموخته شده.

(i) به نحوي مقتضي تضمين به وجود آيد كه برنامه‌هاي مربوط به افراد جابجا شده، سبب افزايش خطرپذيري و آسيب‌پذيري نسبت به مخاطرات نمي‌گردد.

(j) امكان‌پذير ساختن گزينه‌هاي گوناگون درآمدزايي براي جمعيت‌هايي كه در مناطق پر خطر زندگي مي‌كنند و كاستن از آسيب‌پذيري آنها در برابر مخاطرات؛ همچنين به وجود آوردن اين تضمين كه درآمد و دارايي آنها با سياستها و فرايندهاي توسعه، كه آسيب‌پذيري آنها را نسبت به حوادث افزايش مي‌دهد، صدمه نمي‌بينند.

(k) تبليغ ايجاد ساز و كارهاي مالي خطرپذيري به خصوص بيمه و بيمه‌هاي اتكايي در برابر بلايا.

(l) تبليغ برقراري مشاركت‌هاي دولتي- خصوصي براي درگيرشدن بهتر بخش خصوصي در فعاليتهاي كاهش خطرپذيري بلايا و تشويق بخش خصوصي به رواج دادن فرهنگ پيشگيري از حادثه و تاكيد بيشتر بر فعاليتهاي مربوط به قبل از وقوع حادثه مانند ارزيابي خطرپذيري و سيستم‌هاي هشدار سريع و تخصيص منابع لازم به آنها.

(m) ايجاد و ارتقاي گزينه‌ها و ابزارهاي مالي نوآورانه براي مقابله با خطرپذيري بلايا.

(iii) برنامه‌ريزي كاربري زمين و ساير اقدامات فني

(n) تلفيق ارزيابي‌هاي خطرپذيري بلايا در برنامه‌ريزي شهري و مديريت اسكان بشر در مناطق حادثه خيز، به خصوص مناطق پرجمعيت و مناطقي كه سريعاً به شهرنشيني تبديل مي‌گردند. ساخت و سازهاي غيرمجاز و موقت و ساخت و ساز در مناطق پرخطر، بايستي به عنوان يك اولويت تلقي شود و در چارچوب برنامه‌هاي كاهش فقر شهري و حذف زاغه‌نشيني، با آن برخورد گردد.

(o) قرار دادن ملاحظات خطرپذيري بلايا در دستوركار برنامه‌ريزي براي پروژه‌هاي بزرگ زيربنايي، شامل معيارهاي طراحي، تصويب و اجراي اين پروژه‌ها وملاحظات مبتني بر ارزيابي آثار اجتماعي، اقتصادي و زيست محيطي آنها.

(p) تهيه، اصلاح و تشويق به كارگيري دستورالعمل‌ها و ابزار پايش براي كاهش خطرپذيري بلايا در قالب سياستها و برنامه‌ريزي كاربري زمين.

(q) ادغام ارزيابي خطرپذيري بلايا در مديريت و برنامه‌ريزي توسعه روستايي به خصوص با توجه به مناطق كوهستاني و دشت‌هاي سيلابي و ساحلي از طريق شناسايي نواحي زميني موجود و ايمني براي اسكان بشر.

(r) تشويق به بازنگري مقررات ساختماني موجود و تهيه قوانين جديد، استانداردها، شيوه‌هاي بازسازي و احيا در سطوح ملي ومحلي به نحوي مناسب، با هدف افزايش كاربردي آنها در مفهوم محلي، به خصوص در مناطق حاشيه‌اي و غيرمجاز و توانمندسازي اجرا، پايش و اجراي چنين مقرراتي از طريق ديدگاه مبتني بر وفاق.

 

اولویت پنجم: تقویت آمادگي در برابر بلايا به منظور مقابله كارآمد

 

 (در زمان حادثه، چنانچه مسئولان و افراد و جوامعي كه در مناطق حادثه خيز قرار دارند، از آمادگي خوبي برخوردار باشند و در مديريت كارآمد حادثه داراي توانايي و دانش لازم باشند، مي‌توان آثار و خسارات حوادث را به طور اساسي كاهش داد)

 

اقدامات كليدي:

(a) تقويت توانايي‌هاي سازماني، فني و دولتي مديريت منطقه‌اي، ملي و محلي حادثه، شامل منابع انساني و مادي، آموزش و فناوري.

(b) ترويج و حمايت از گفت وگو، تبادل نظر و ايجاد هماهنگي در ميان دستگاههاي اجرايي و سازمانهاي فعال در امر هشدار سريع، كاهش خطرپذيري حادثه، پاسخ‌گويي به حادثه و توسعه در همه سطوح، با رواج دادن رويكردي همه جانبه نگر نسبت به كاهش خطرپذيري حادثه.

(c) تقويت و در صورت لزوم توسعه رهيافت‌هاي منطقه‌اي هماهنگ شده و ايجاد و اصلاح سياستهاي منطقه‌اي، ساز و كار عملياتي، برنامه‌ها و سيستم‌هاي ارتباطي براي آمادگي به وجود آوردن و تضمين براي مقابله سريع و موثر در وضعيت‌هايي كه خارج از توان مقابله در سطح ملي مي‌باشد.

(d) تهيه يا بازنگري و به روزرساني متناوب برنامه‌هاي امكان سنجي اضطراري و سياستها در همه سطوح با تمركز خاص بر آسيب‌پذيرترين مناطق و گروهها. ترويج منظم‌ تمرين‌هاي آمادگي، شامل مانورهاي تخليه به منظور تضمين پاسخ‌گويي سريع مؤثر به حادثه و دسترسي به مواد غذايي جهت بر طرف كردن نيازهاي محلي به صورت مقتضي.

(e) ترويج و ايجاد صندوق‌هاي اضطراري جهت پوشش عمليات پاسخگويي، نوتواني و اقدامات مربوط به آمادگي به نحو مقتضي و در هر جا كه لازم تشخيص داده شود.

(f) ايجاد ساز و كارهاي خاص جهت مشاركت فعال و مالكيت ذينفعان، از جمله جوامع، براساس روحيه‌ داوطلبانه براي كاهش خطرپذيري بلايا.



7 برگشت‌پذيري: « توانائي تطابق يك سيستم، اجتماع يا جامعه‌اي كه بطور باالقوه در معرض خطر قرار دارد و خود را با مقاومت يا تغيير، جهت دستيابي به عملكرد و ساختار قابل قبول يا حفظ آن سازگار مي‌نمايد. ميزان آن با درجه‌اي تعيين مي‌شود كه سيستم اجتماعي قادر به سازماندهي خود جهت افزايش اين توانائي بخاطر درس گرفتن از حوادث گذشته  جهت حفاظت بهتر در آينده و بهبود اقدامات مربوط به كاهش آسيب‌پذيري مي‌باشد».

10- ايجاد سازو كارهاي ملي براي كاهش بلايا، در قطعنامه شماره 63/1999 شوراي اجتماعي و اقتصادي و در قطعنامه شماره 14/58 و 195/56 و 215/58 مجمع عمومي درخواست گرديد. عبارت «سازوكارهاي ملي» يك اصطلاح عام در خصوص مكانيزم‌هاي ملي جهت هماهنگي و خط مشي راهبري كاهش خطر پذيري  است كه ماهيت چند بخشي و چند رشته‌اي با مشاركت عمومي و خصوصي و مشاركت جامعه مدني شامل كليه نهادهاي مربوطه در يك كشور (منجمله نمايندگي مقيم سازمان ملل در سطح ملي بر حسب اقتضاء) مي‌باشد. سازوكارهاي ملي نماينده مكانيزم‌هاي ملي براي استراتژي بين‌المللي كاهش بلايا مي‌باشند

11 - به پاورقي 1، 2و 3 در مورد حيطه اين چارچوب مراجعه نمائيد.

12 - به پاورقي 1و2و3 مراجعه كنيد.

13 - بر طبق توصيه بعمل آمده در قطعنامه مجمع  عمومي به شماره 214/58

14 - اقدامات سازه‌اي عبارت از هر گونه ساخت و ساز فيزيكي  براي كاهش يا جلوگيري از اثرات احتمالي خطرات مي‌باشد كه شامل اقدامات مهندسي و ساخت و ساز مقاوم در برابر  خطر، سازه‌ها و زير ساختهاي حفاظت كننده مي‌باشد. اقدامات غير سازه‌اي عبارت است از خط مشي‌ها، آگاهي، گسترش دانش، تعهد عمومي و روشها و اقدامات عملياتي شامل سازو كارهاي مشاركتي و اطلاع رساني مي‌باشد كه مي‌تواند خطرپذيري و آثار مربوطه را كاهش دهد 2004 ژنو FSDR/UN

15 - طبق اصول مندرج در قطعنامه 182/46 مجمع عمومي سازمان ملل